M.C. Tolfo - Storywriter

"Siya yun." "Sino?" "Yang papasok", sinenyasan ni Armand ang babaeng kaibigan para tingnan ang estudyanteng pumapasok sa front entrance ng eskwela. "Yung kinuwento ko sa 'yo", tiningnan ni Armand ang kausap, kinukunot ang kilay, kinukumbinse na alam dapat nito ang tinutukoy niya. "Ah", gets na ng kausap. "Ganda 'di ba?" Tumingin si Armand, sa kaibigan, nakataas ang dalawang kilay, hinihintay na may sasabihin itong maganda. Sinipat naman ng kausap ang dalagang tinutukoy, habang pinapakita nito ang ID sa guard na nakabantay sa pintuan. "Ok lang. Maputi." "Sus, di ka marunong tumingin," dismayado si Armand sa reaksyon ng kaibigan, muli siyang tumingin sa babaeng tinutukoy. Naglalakad na ito at papunta sa direksyon nila. "Hello Kristine!" Lumingon ang babae kay Armand, na hindi inaasahang may tatawag sa kanya. "Naalala mo pa ko?" Tiningnan siya nito sa mukha, "noon...

Minsan nakakainis sumakay ng LRT, ang haba na ng pila, siksikan pa pagdating sa loob, tapos minsan ang tagal-tagal pa dumating. Sabi nila, parang ganun din daw ang pag-ibig. Susubukin talaga ang pasensya mo, e-effort kang pumila ng pagkahaba-haba para makasakay, pipilitin mong makapasok at makikipagsiksikan sa loob kahit parang hindi na pwede, titiisin ang sikip, titiisin ang hirap, matigas ang ulo mo eh, martir ka na ipinagtatayo ng rebulto. May mga tao naman na idealistic, tipong naghihintay ng skip train,  naghihintay ng tren na maluwag, yung hindi sira ang aircon, hindi nila alam, nalampasan na pala sila ng tren na para sa kanila. Meron namang nakasakay na sa tren, pero sa gitna ng byahe, magbabago ang isip, magbabago ang puso, bababa at lilipat sa ibang tren. Masakit, lalo na para doon sa maiiwan, dahil umasa na siya na hindi na niya kailangan pang mag-abang ng ibang tren. Umasa siya na sabay silang makakarating sa last station. Two years ago, first o second week ata yun...